به گزارش خبرنگار مهر، هر ساله در ایام محرم، آیین نخل گردانی در روستاهای توابع اورطشت براه می افتد و این آیین از جمله رسم های عاشورایی ماندگار و پرپیشینه در سطح استان است.
روستای اورطشت یکی از روستاهای سرسبز بخش سرخرود شهرستان محمود آباد بوده که دارای ۱۲۵ خانوار و ۳۶۰ نفر جمعیت بوده و آیین نخل گردانی از پرجاذبه ترین آیین های عاشورایی این منطقه به شمار می رود.
هر ساله آیین نخل گردانی اورطشت با قدمتی حدود ۳۰۰ سال در دو روستای اورطشت و عبداله آباد در تاسوعا برگزار می شود. در این آیین دو نخل که یکی به نماد تابوت امام حسین (ع) و دیگری به نماد تابوت حضرت عباس(ع) به عنوان نخل های برادر براه می افتد و نخل اورطشت پس از سلام دادن به نخل عبدالله آباد به سمت تکیه افرا تخت و همچنین اماکن وقفی امام حسین (ع) در آن محل حرکت می کند.
سید محمود موسوی دهیار روستای اورطشت قدمت مراسم نخل گردانی که خود اهالی به آن " عمری " میگویند را بالغ بر۳۰۰ سال ذکر کرد و افزود در مورد تاریخچه این مراسم نیز بر این باور است که شخصی به نام آملی رضوانی خواب دیده که دو نخل یکی برای روستای نوا از توابع شهرستان آمل و دیگر برای این روستا درست می کند و همراه با این آیین مراسم تعزیه نیز برپا می شود.
وی ادامه داد: اشعار تعزیه در خواب به او الهام شده را در بیداری یادداشت کرد و به تعزیه خوانها می داد و از آن زمان تاکنون مراسم نخلگردانی و تعزیه در این روستا برگزار می شود.
دهیار روستای اورطشت در مورد نحوه برگزاری مراسم نخلگردانی اظهار داشت: در روز هفتم ماه محرّم معتمدین و ریش سفیدن روستا از سپیدهٔ صبح پارچه و لباسها و نخلها را عوض می کنند و لباسهای مخصوص مراسم به آن می پوشند که این کار تا غروب روز هفتم با رسیدن دسته های عزاداری از روستاهای اطراف ادامه مییابد.
وی اضافه کرد در روز تاسوعا مردم این روستا و روستاهای اطراف جمع شده و نخل را همراه با مراسم عزاداری امام حسین (ع) به روستای افرا تخت که در جوار این روستا قرار دارد می برند و در روز عاشورا همین مراسم با انبوه جمعیت بیش از ۱۲ روستای اطراف و مردم شهرهای مختلف که گاهی جمعیت آنها به بیش از ۳۰هزار نفر میرسد به سمت روستای رودبار برگزار می شود.
موسوی دربارهٔ اصالت نخل اظهار داشت: این نخل از زمان ساخته شدن از ۳۰۰ سال پیش تاکنون با همان چوب به دست ما به امانت رسید و نه آسیبی دید و نه رنگ و روغنی شد.
وی از دیگر مراسم دهه محرّم این روستا را اطعام دهی اهالی ذکر کرد و افزود در تاسوعا و عاشورا هر خانه اطعام داشته و درب تمام منازل روستا باز است و از روستاها و شهرهای اطراف برای تاسوعا و عاشورا برای اطعام دهی به این روستا می آیند و ازدحام جمعیت به حدیست که چندین کیلومتر مانده به روستا باید با پای پیاده حرکت کرد.
وی در پایان از دیگر جاذبه های این روستا سقانفار این روستا را نام برد و عنوان کرد: این سقا نفار دارای سابقه بیش از ۲۰۰ ساله بوده که در این روستا قرار دارد و امروز ثبت میراث فرهنگی شده و در وسط روستا قرار داشته است.
به گفته موسوی معماری جالب و سنتی این سقا نفار حفظ شده و برای نگهداری آن یک مسوول گمارده شده است.
علاوه بر نخل گردانی، طشت گذاری، قلک شکنی، خیمه سوزان، کرب نوازی، تعزیه خوانی از جمله آداب و سنن مازندران در ایام محرم است که با شور و حال خاصی در استان برگزار می شود.
یک کارشناس دینی در این زمینه برپایی آیین های عاشورایی می گوید: عاشورا در فرهنگ مذهبی شیعه جایگاه خاصی دارد و زمینه ساز مجموعه ای از سنت ها و مراسم هایی است که به عنوان میراثی در بین تمامی نسل ها اجرا می گردد. پرواضح است که آئین های سوگواری شیعیان در مقوله دینداری دسته بندی می شوند، نه دین. بر این اساس به تدریج و در طول تاریخ بر اثر تطورات و مقتضیات زمانه، کارکردهای اجتماعی متنوعی یافته و خود را وارد فرهنگ عامه ساخته و جزئی از آن شده است.
محمد جعفری افزود: آئین هایی چون مقتل خوانی، مناقب خوانی، مناجات خوانی، چاووش خوانی و علم گردانی نیز از واقعه عاشورا تأثیر گرفته و طی قرون و اعصار متمادی توسط مردم برپا شده اند. گرچه محتوا و ساختار هر کدام از آنها ممکن است شبیه یکدیگر باشد، اما در مواردی به تناسب شرایط اقلیمی و جغرافیایی تفاوت هایی دارند.
وی اظهار داشت: حس شور و تکرار حماسه که در درون مایه بسیاری از این آئین ها به شیوه زیبایی شناختی به تفسیر درمی آید، متضمن بزرگ ترین آموزه های دینی و اخلاقی است. به عبارت دیگر، برپایی آئین باعث می شود که انسان با دلش به تفسیر عشق بپردازد و ایثار، جوانمردی، ایمان، دادخواهی و ظلم ستیزی را با روح و ضمیر خویش تأویل کند.
نظر شما