مدارس دینی پاکستان؛ سرگردان در گذشته ای شکوفا و آینده ای مجهول

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از الجزیره نت، پس از جدایی مسلمانان شبه قاره هند از هندوها در سال 1947، ملت پاکستان  به نام اسلام ملتی متمایز شده، جامعه اسلامی پاکستان را تشکیل دادند و فعالیتهای دینی در راستای فعالیتهای دینی با حمایتهای مادی و معنوی مردم ارائه کردند.

فکر تأسیس مدارس دینی از دوران استعمار شبه قاره هند از سوی بریتانیا ایجاد شد . در این دوران بریتانیا به اشاعه فرهنگ و آموزه های غربی و به تثبیت نقش غیر مسلمانان در جامعه اقدام می کرد که علمای دینی را بر آن داشت تا این نوع مدارس را در چارچوب دفاع و حمایت از هویت اسلامی خود میان میلیونها هندو، مسیحی و بودایی تأسیس کنند.

اولین مدرسه دینی در شمال دهلی نو در سال 1857 تأسیس شد که در بخشهای شمال شرقی که بیشتر آنها مسلمان بودند، اشاعه یافت این مناطق پس از جدایی جزء پاکستان شد .

به طور کلی مدارس دینی پاکستان طی 6 دهه از 300 مدرسه دینی تجاوز نمی کرد. امامروز و بر اساس اعلام منابع حکومتی پاکستان بیش از 13 هزار مدرسه در مناطق 4 گانه پاکستان گزارش شده که در آن بیش از 1 میلیون دانش آموز که از اقشار فقیر جامعه پاکستان محسوب می شوند، تحصیل می کنند.

این مدارس در کنار مساجد ساخته می شود، به طوری که دیوارهای مساجد پاکستان با مدارس یکی است و بیشتر آنها امام مسجد علاوه بر مدیریت مدارس، در آن تدریس نیز می کند.

دانش آموزان پاکستانی که در هر مدرسه دینی تحصیل کنند، هنگام ثبت نام هیچ هزینه ای پرداخت نمی کنند و از کتابهای رایگان، غذا و نوشیدنی رایگان و حتی اسکان و اقامت رایگان نیز برخوردارند. چرا که این مدارس هزینه های خود را از طریق کمکهای مردمی و خیرین دریافت می دارد و هیچ ارتباطی با حکومت ندارند. به طوری که پرویز مشرف این مدارس را بزرگترین مؤسسه خیریه جهان توصیف کرده است.

با توجه به اینکه فقر و بی سوادی در این کشور 70 درصد است، اما مدارس دینی نقش مهمی در از بین بردن بی سوادی با توجه به رایگان بودن آموزش دارند که دانش آموزان فقیر نیز می توانند در این مدارس تحصیل کنند.

مدارس دینی پاکستان پس از واقعه 11 سپتامبر در تلاش بودند تا مجامع بین المللی را به آرامش دعوت کنند و طی ایام جوامع بین المللی به طور کلی و آمریکا به طور خاص به پاکستان فشار آورند تا با افراط گراهای دینی مبارزه کنند.

از این رو پرویز مشرف قانونی صادر کرد که طی آن مدارس دینی در حکومت ثبت نام و زیر نظر دولت پاکستان فعالیت کنند. از سوی دیگر بر آنها فشار آورد تا شیوه آموزشی خود را تغییر دهند و حتی به اخراج دانشجویان بیگانه نیز اقدام کرد. 

بنابراین نظارت حکومت پاکستان بر مدارس سر فصل تازه ای برای آنها ایجاد کرده است که آینده این مدارس را که سالها به فعالیتهای دینی می پرداختند، تحت پوشش قرار داد و آینده ای مجهول را که باید با توجه به سیاستهای جهانی و دولت گام بردارند، برای آنها رقم زده است.