حقیقتی که هرگز نمی‌سوزد؛ وقتی یک زن عامل آتش زدن مسجد می‌شود

خبرگزاری مهر،گروه فرهنگ و ادب: حادثه آتش‌سوزی یک مسجد در شهر قم، در جریان تجمعات روز جمعه، به یکی از رخدادهای قابل توجه این روزها تبدیل شد. این حادثه که با ورود گروهی از افراد به فضای مسجد و تخریب بخشی از اموال آن همراه بود، اکنون از زبان یکی از عاملان دستگیرشده روایت می‌شود؛ فردی که جزئیات اقدامات خود را تشریح کرده و از مسیر تصمیم‌گیری‌اش سخن گفته است.

این فرد، آغاز ماجرا را به صبح روز جمعه نسبت می‌دهد. به گفته او، قرار بوده است برای شرکت در اعتراضات به میدان توحید قم برود. وی توضیح می‌دهد که پس از رسیدن به میدان، به میان جمعیت رفته و همراه سایر افراد در محل باقی مانده است.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که در این محدوده، دوربین‌های مداربسته فعال بوده و رفت‌وآمدها و تحرکات افراد حاضر را ثبت کرده‌اند؛ تصاویری که بعدها در روند شناسایی نقش داشته است.

تغییر مسیر تجمع و حرکت به سمت مسجد

با افزایش تعداد افراد حاضر، مسیر تجمع تغییر می‌کند. جمعیت، میدان توحید را ترک کرده و به سمت یکی از مساجد شهر قم حرکت می‌کند. فرد دستگیرشده می‌گوید که همراه با جمعیت به این مسیر ادامه داده است.

با نزدیک شدن به مسجد، تخریب تابلوهای مربوط به بسیج و مسجد آغاز می‌شود. این اقدامات، به گفته او، در میان هیجان جمعی رخ داده و فضا را متشنج‌تر کرده است. در این مرحله، تجمع شکل متفاوتی به خود می‌گیرد و رفتارهایی بروز می‌کند که از حالت اعتراض خارج می‌شود.

شکستن در و ورود به مسجد

پس از تخریب تابلوها، عده‌ای از افراد حاضر درب مسجد را می‌شکنند و وارد فضای داخلی می‌شوند. فرد دستگیرشده نیز همراه جمعیت وارد مسجد می‌شود. او می‌گوید که در داخل مسجد، چند نفر تصمیم داشتند درِ ورودی را به آتش بکشند و همین موضوع، شرایط را بحرانی‌تر کرده بود.

ورود به مسجد و تخریب اموال عمومی، نقطه‌ای است که به گفته او، مرزهای رفتاری کاملاً شکسته می‌شود و نقش آشوبگر در میان جمعیت پررنگ‌تر از قبل ظاهر می‌شود.

این فرد در تشریح اقدام خود می‌گوید: « زمانی که وارد مسجد شدم و به سمت پله‌ها نگاه کردم، بنزین را داخل مسجد ریختم و آتش را روشن کردم. این کار باعث بروز آتش‌سوزی در بخشی از مسجد شد.»

پس از شعله‌ور شدن آتش، چند نفر از افراد حاضر به او کمک می‌کنند تا از مسجد خارج شود. فضای ایجادشده، همراه با دود و التهاب، موجب پراکندگی نسبی جمعیت می‌شود، اما آثار تخریب باقی می‌ماند.

پس از این حادثه، اقدامات شناسایی آغاز می‌شود و این فرد در نهایت توسط مأموران دستگیر می‌شود. او اکنون در اظهارات خود، به بازخوانی نقش و تصمیماتش می‌پردازد و از مسیری سخن می‌گوید که به این اقدام ختم شده است.

فرد دستگیرشده، فضای مجازی را یکی از عوامل اثرگذار در رفتار خود معرفی می‌کند. او می‌گوید:« در شبکه‌های اجتماعی، به‌ویژه اینستاگرام، تحت تأثیر افرادی قرار گرفتم که خارج از کشور زندگی می‌کردند. این افراد با انتشار محتوا و پیام‌ها، فضایی ایجاد کردند که تصمیم‌گرفتم در این تجمعات شرکت کنم.»

او تأکید می‌کند که بسیاری از این پیام‌ها از سوی کسانی منتشر می‌شد که پیامدهای واقعی چنین اقداماتی را از نزدیک تجربه نمی‌کنند.

در ادامه اظهارات، این فرد از پشیمانی خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اکنون به این نتیجه رسیده است که تخریب اموال عمومی، به‌ویژه اماکن مذهبی، نه‌تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه آسیب آن مستقیماً متوجه مردم عادی می‌شود.

به گفته او، چنین اقداماتی بیشتر باعث ایجاد رنج و خسارت برای شهروندان می‌شود و هیچ‌گونه نتیجه سازنده‌ای به همراه ندارد.

حادثه آتش‌سوزی مسجد در قم، نمونه‌ای از رخدادهایی است که در فضای ملتهب، می‌تواند با تصمیم‌هایی لحظه‌ای به خسارت‌های جدی منجر شود. روایت این فرد، بازتابی از مسیری است که از یک تجمع آغاز شد و به اقدامی پرهزینه انجامید؛ مسیری که پیامدهای آن، فراتر از یک فرد، بر جامعه و آرامش عمومی اثر گذاشته است.