به گزارش خبرگزاری مهر، دفتر مطالعات سیاسی مرکز پژوهشهای مجلس در پاسخ به درخواست زهره الهیان، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، ضمن بررسی سیر مداخلات تاریخی انگلیس در امور ایران از دوران صفویه تاکنون خاطرنشان ساخت که از میان مداخلات مختلف انگلیس از جمله نفوذ در سیاست و سیاستگذاران، حذف افراد مستقل از صحنه سیاست و اقتصاد ایران، تحمیل جنگهای مختلف بر ایران، قطعه قطعه کردن سرزمین تاریخی ایران، خیانت در پیمانهای متعدد خود با تهران و به یغما بردن ثروت ملی مردم، یکی از مواردی که به غایت مورد غفلت واقع شده، کشتار و قتل عام بزرگ ایرانیان طی سال های 1917 تا 1919 در اثر قحطی ساختگی و عمدی حاصل از اعمال سیاستهای مالی و اقتصادی انگلیس در ایران است که منجر به کشته شدن 8 تا 10 میلیون نفر از مردم ایران شده است.
مرکز پژوهش ها در این زمینه افزود: از ژانویه 1918 که نیروهای انگلیسی به غرب ، شمال و شرق ایران حمله کردند و مناطقی را که پیشتر در اختیار روس ها بود، به اشغال خود درآوردند. تهاجم تمام عیار انگلیسیها و اشغال بخشهایی از ایران که بر اساس قرارداد پنهانی 1915 قبلا به اشغال روسها درآمده بود ، موضوعی است که تا کنون بسیار گذرا به آن پرداخته شده است زیرا از همان آغاز کار، بریتانیا خبر تهاجم به غرب ایران را به شدت پنهان می داشت؛ به گونه ای که دنسترفورس به نیروی هیس – هیس معروف شده بود.
مرکز پژوهش ها افزود: در خلال این تاریخ، بزرگترین فاجعه ایران به دست انگلیسیها و با آگاهی تمام آنها شکل گرفت و چیزی بین 8 تا 10 میلیون ایرانی جان خود را بر سر توسعه طلبی انگلیسی ها از دست دادند. انگلیسی ها در حالی که ایران در اشغال آنها بود، نه تنها برای کاستن از درد و آلام مردم ایران کاری نکردند، بلکه با خرید و احتکار گسترده غله و مواد غذایی از کشاورزان، وارد نکردن مواد غذایی از هند و بین النهرین، ممانعت از ورود غذا از ایالات متحده آمریکا و اتخاذ سیاست های مالی خاص – از جمله نپرداختن درآمدهای نفت به ایران – قحطی به وجود آمده را شدت بخشیدند که در نتیجه تعداد کثیری از مردم ایران بر اثر سیاست انگلیسی ها از بین رفتند و این قتل عام چیزی جز جنایت علیه بشریت نبود که باید آن را پیگیری کرد.
مرکز پژوهشها افزود: بر اساس آنچه که در گزارش های دیپلماتیک آمریکاییها آمده، شمار جمعیت ایران در سال 1914 حدود 20 میلیون نفر بوده است که با یک روند طبیعی، این رقم در سال 1919 باید دستکم به 21 میلیون نفر میرسید، اما شمار واقعی جمعیت در سال 1919 به 11 میلیون نفر کاهش یافته است که نشان میدهد، دستکم 10 میلیون نفر بر اثر قحطی عمدی انگلیسیها و بیماریهای حاصل از آن از بین رفته اند.
مرکز پژوهشها اضافه کرد: شاخص دیگر در تعیین میزان تلفات قحطی ، کاهش جمعیت تهران است. به این ترتیب که در سال 1910 بنا به نظر شوستر و منابع روسی، جمعیت تهران 350 هزار نفر بوده و از نتایج انتخابات 1917 نیز که در آن 56 هزار رای برای 12 نامزد پیروز ثبت شده است، در مییابیم که جمعیت تهران در آن تاریخ دستکم 400 هزار نفر بوده است در حالی که در سال 1920 این تعداد به 200 هزار نفر کاهش یافته و تا سال 1956 نیز شمار جمعیت ایران به 20 میلیون نفر، یعنی به میزان موجود در سال 1914 ، نرسیده که این اعداد به شدت تکان دهنده است.
مرکز پژوهشها اضافه کرد: قراردادها، معاهدهها و توافق نامههایی که سفارت انگلیس در تهران و حکومت بریتانیا در هند در قرن گذشته بر ایران تحمیل کردهاند هر کدام گوشهای از فرهنگ و تمدن ایران را به اسارت گرفته و قسمتی از خاک ایران را بر باد داده است و در همین حال دخالت ها و رقابت انگلیسی ها با روسها، عملا راه هرگونه توسعه سیاسی و اقتصادی ایران را سد کرده و این علیرغم میل باطنی حکام ایران بود که خواستار توسعه ایران بودهاند.
مرکز پژوهشها همچنین در این گزارش روند دخالتهای انگلیس در ایران طی سالهای بعد از پیروزی انقلاب اسلامی را نیز تشریح کرده است.
نظر شما