دکتر محمد رضا ابویی مهریزی در مورد اینکه چه معیارهای اخلاقی برای داشتن یک گفتگوی منطقی در نظر باید گرفت، به خبرنگار مهر گفت: دستیابی به نظام فکری و اخلاقی که منجر به ایجاد بستر مناسب برای گفتگوی منطقی شود، ریشه در دریافتی خردورزانه و واقع بینانه دارد که قائل به عدم تجلی درک حقایق عالم در یک جهان بینی یا فرهنگ خاص است و این البته بدون معرفت دقیق جهانشمول، نسبت به اجزا و پدیده های گوناگون انسانی و فرهنگی و درک نقاط اشتراک و افتراق آنها ممکن نیست.
وی افزود: در واقع این فرآیندی است که درگذر زمان آدمی را به این نکته رهنمون می سازد که حقیقت متاعی نیست که در انحصار گروه یا نظام معرفتی خاصی باشد.
استاد تاریخ دانشگاه پیام نور تصریح کرد: نتیجه چنین درکی به طور طبیعی رشد تساهل و تسامح فکری خواهد بود که ما را مستعد تن دادن به ضوابط اخلاق گفتگوی منطقی خواهد ساخت. اخلاقی که شاخص ترین معیار آن پذیرش این نکته است که همگان در برخورداری از مایه هایی از حقایق عالم سهیم اند و در پایبندی نسبت به بسیاری از باورهای خود محق هستند.
این محقق و پژوهشگر حوزه ادبیات و تاریخ در مورد موانع معرفتی برای سامان دادن گفتگوی منطقی نیز گفت: مطلق انگاری در دریافتهای خویش از صورتهایی که از حقیقت یافته ایم و در مقابل، صاحبان سایر فرهنگها را از حقیقت به دور انگاشتن غلبه احساسات و سیاست زدگی و عدم مواجهه علمی با مسائل و نیز چیرگی برخی ایدئولوژی های رایج و قالبهای خاص فرهنگی بر ساحت اندیشه امروزین ما از جمله موانع معرفتی عمده در مسیر سامان دادن گفتگوی منطقی در فرهنگ ما هستند.
ابویی در مورد اینکه پایبندی به حقیقت و داشتن صداقت تا به چه اندازه برای داشتن یک گفتگوی منطقی لازم هستند، نیز یادآور شد: تردیدی نیست تلاش برای کشف حقیقت مسائل و برخورد صادقانه به دور از هرگونه تعصب و پیشداوری و نیز پرهیز از مجادلات سفسطه آمیز از اسباب و لوازم اصلی یک گفتگوی منطقی و شفاف هستند و بدون التزام به آنها گفتگو بی ثمر و عبث خواهد بود.
نظر شما