به گزارش خبرنگار مهر، فصل گذشته برای دو باشگاه پرطرفدار فوتبال ایران، بیش از آنکه در زمین مسابقه تعیینکننده باشد، در اتاقهای قرارداد و دفاتر مالی رقم خورد. جایی که تصمیمات عجولانه و بدون پشتوانه، امروز به کابوسی بزرگ برای مدیران و مالکان تبدیل شده است.
اوضاع برای استقلال وحشتناک شد!
در ابتدای فصل، علی تاجرنیا که رئیس هیئت مدیره باشگاه استقلال بود همزمان سرپرست مدیرعاملی نیز شد تا با این عنوان پای قراردادهای کلان را در بازار نقلوانتقالات تابستانی امضا کند. بازاری که در آن نهتنها کیفیت فنی، بلکه رقابت بر سر ارقام بالاتر تعیینکننده بود. امضای قرارداد با بازیکنان خارجی متعدد از جمله یاسر آسانی، نازون، رستم آشورماتوف، جلالالدین ماشاریپوف، موسی جنپو، منیر الحدادی، دیدیه اندونگ و جوئل کوجو، در آن مقطع بهعنوان یک مانور قدرت تلقی میشد اما حالا به یک تعهد مالی سنگین و بلندمدت تبدیل شده است.
این بازیکنان که برخی از آنها تا پایان فصل ۲۰۲۷ با استقلال قرارداد دارند، مجموعاً رقمی نزدیک به یک «همت» (هزار میلیارد تومان) هزینه روی دست باشگاه گذاشتهاند. رقمی که با توجه به شرایط اقتصادی کشور و کاهش توان مالی حامیان، تأمین آن به چالشی جدی تبدیل شده است.
نکته قابل توجه اینجاست که در زمان امضای این قراردادها، پیشبینی دقیقی از شرایط اقتصادی آینده وجود نداشت. وقوع آنچه از آن بهعنوان «جنگ تحمیلی سوم» و تبعات اقتصادی ناشی از آن برای هلدینگ پتروشیمی خلیج فارس، عملاً جریان نقدینگی را مختل کرد. نتیجه، شکاف عمیقی میان تعهدات و منابع مالی بود؛ شکافی که حالا هر روز عمیقتر میشود.
امضای درویش با دستور هیئت مدیره پرسپولیس
در سوی دیگر پایتخت، شرایط در پرسپولیس نیز تفاوت چندانی ندارد. خبرنگار مهر کسب اطلاع کرد رضا درویش در ابتدای فصل برای ماندن روی صندلی خود دست به امضای قراردادهای زودهنگام با خارجی ها با مجوز هیئت مدیره ای زد که پیمان حدادی مدیرعامل فعلی نیز ریاست آن را در همان برهه زمانی بر عهده داشت. مجموع قرارداد بازیکنان خارجی این تیم رقمی در حدود ۸۰۰ میلیارد تومان برآورد میشود که با احتساب نرخ ارز فعلی (حدود ۱۹۰ هزار تومان برای هر دلار)، فشار سنگینی به ساختار مالی باشگاه وارد کرده است.
اما این پایان ماجرا نیست. وقتی قرارداد بازیکنان و کادر فنی داخلی نیز به این ارقام اضافه میشود، مجموع هزینهها به سطحی میرسد که عملاً از توان عملیاتی باشگاهها خارج است. در چنین شرایطی، بودجه سرخابیها نهتنها متوازن نیست، بلکه به شکل نگرانکنندهای متورم شده است.
حالا مالکان هر دو باشگاه اکنون با چند لایه از زیان مواجه هستند که بی ترید مهم ترین آن تعهد به پرداخت قراردادهایی است که منابعی برای آنها تعریف نشده یا با توجه به افزایش نزخ ارز بهشدت محدود شده است.
هر دو باشگاه نیز مجبور و ملزم به پرداخت هسند . در حقیقت در صورت عدم پرداخت بهموقع، باشگاهها با شکایت بازیکنان به فیفا و دادگاه عالی ورزش (CAS) مواجه خواهند شد؛ موضوعی که میتواند منجر به جریمه، محرومیت نقلوانتقالاتی یا حتی کسر امتیاز شود. بحران مالی و اخبار بدهی، اعتبار بینالمللی دو باشگاه را تحت تأثیر قرار داده و جذب بازیکن یا اسپانسر را دشوارتر میکند.
بنبست مدیریتی؛ فسخ یا فاجعه؟
در حال حاضر، گزینههای پیشروی مدیران هر دو باشگاه محدود و پرهزینه است. یا باید با بازیکنان خارجی برای فسخ یا تعدیل قرارداد به توافق برسند، یا در صورت ادامه وضعیت فعلی، با انبوهی از پروندههای حقوقی و بدهیهای انباشته مواجه شوند.
فسخ قرارداد نیز راهحل سادهای نیست چرا که بسیاری از این قراردادها دارای بندهای حمایتی سنگین به نفع بازیکنان است و هرگونه جدایی میتواند مستلزم پرداخت غرامتهای قابل توجه باشد.
آنچه امروز در استقلال و پرسپولیس جریان دارد، نتیجه سالها انباشت تصمیمات کوتاهمدت و بدون برنامهریزی مالی پایدار است. حالا این دو باشگاه در نقطهای قرار گرفتهاند که هر تصمیم اشتباه جدید میتواند بحران را عمیقتر کند.
نظر شما