یادداشت میهمان- ندا شفیعی، عضو هیئت علمی سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران و مدیرکل سابق روابط عمومی وزارت علوم؛ معاصرت با «عصر ارتباطات» و «تمدن» برساختهی توسعه دانشگاهها، آزمایشگاهها، پژوهشگاهها و غلبهی اندیشههای نوین است. گفتمانی که با تاکید بر اصالت علم، هرگونه تعرض به مراکز علمی و آموزشی را نه فقط یک اقدام نظامی، بلکه تضییع دستاوردهای بشری و تقلیل روند پیشرفت انسانی است.
دانشگاه، نماد گفتوگوست و پژوهشگاه، نمایش حقیقت. از این روست که تجاوز نظامی به نهادهای تمدنی معنایی جز تخریب آینده فردی و جمعی جوامع بشری ندارد. اگر قدرتهایی چون آمریکا و رژیم صهیونیستی، نابخردانه عقبراندن ایران به «عصر حجر» را دنبال میکنند، وضعیت مخرب فکری و تناقض آشکار گفتمان خود را فریاد میزند. چگونه میتوان از تمدن سخن گفت، اما به مراکز تمدنساز حمله کرد؟ چگونه میتوان داعیه پیشرفت داشت، اما اماکن و ابزارهای تولید دانش را نابود ساخت؟ این رفتار، نه نشانه قدرت، بلکه بازتاب هراسی عمیق از رشد و بالندگی علمی ملتی است که مسیر توسعه خود را در استقرار الگوی استقلال علمی جستوجو میکند.
در این میان، چهرههایی چون ترامپ، با خلق گفتمانی که بیشتر از جهان مدرن به قرون گذشته تعلق دارد، نشان میدهند که «عصر حجر» نه یک وضعیت مکانی و موقعیت زمانی، بلکه یک شیوه فکری است. طرز فکری که به جای گفتوگو، به تقابل میاندیشد؛ به جای توسعه مشترک، به تخریب یکجانبه تمایل دارد. چنین نگرشی، در جهانی که بر پایهی تعامل و همافزایی بنا شده، خود نشانهای از عقبماندگی فکری است. این نگرش وقتی فجیعتر میشود که در توجیه خود، با تاثیرپذیری از منش و روش ناتانیاهو، خشونت و توحش را در مواجهات بینالمللی خود دخالت میدهند.
قربانی کردن کودکان و دانشآموزان معصوم، حذف علنی نسلها و ترویج و توجیه رسمی خشونت ذیل تمدنهای خودساخته قدرتهاست.کسی که از آینده میترسد، نخستین دشمنان خود را آیندهسازان فرض میکند. عداوت با دانشآموزان، دانشجویان و پژوهشگران آغاز سقوط مدعیانی است که مزورانه آزادی ملل را جعل میکنند و ترس از استقلال علمی و حذف وابستگیهای کشورهای در حال توسعه را ذیل جنگافروزیهای بیشرمانه پنهان میکنند.
تاریخ گواهی داده است و خواهد داد که تمدنها نه با تخریب دانشگاهها بلکه با پاسداشت علم، گفتوگو و انسانیت اعتبار مییابند و آنکه در مسیر خلاف این جریان گام برمیدارد، هرچند مدعی پیشرفت باشد، در حقیقت خود را در حصار اندیشهای کهنه و فرسوده محبوس کرده است.ایران امروز با صدای رسا غلبه علمی و اراده فناورانهی خود را امضا کرده است و سرو سر در آسمان برده نهادهای علمی این سرزمین، مولود نظام دانشگاهی و نهادهای پژوهشی است که در میانههای تحریمهای تحکیمیافتهی ابرقدرتها، نشانی جز تحقیر تحریمگذاران نمیباشد.
بدین اعتبار یاوهگوییهایی از قبیل عودت ایران به عصر حجر، جز افشای ماهیت پلید دشمنان این مرز و بوم دانشبنیان نیست. بنابراین با یادآوری سبقه سزاوار علمی و تمایز تمدنی ایران، اندیشههای ضدانسانی جنگافروزان را به سخره خواهیم گرفت و یادآور میشویم که نوزاییهای علمی این دیار که محصول مداومت و مقاومت دانشمندان و دانشپژوهان دیروز و امروز است، برهان شکست پیشاپیش و سقوط عاجل چنین تفکر و تربیتی است.
به فضل خداوند علیم، دست برتر خاکریز ایران امروز را در جنگ با سیاهکاران، دست دانشمندان و دانشپژوهانی میدانیم که مومنانه به اقامه دانش برخاستند و «علم» را «خیرالعمل» روزگار خویش دانستند. خاکریز امروز، روشن از نامهای نمایانی است که گنج گرانبهای اقتدار هستهای و اعتلای فناوریهای دفاعی را با اهدای جان خویش به یادگار گذاردند و با جوهر خون مبارک خویش، غلبهی علمی «ایران» و «ایرانیان» را بشارت دادهاند.
نظر شما