به گزارش خبرنگار مهر، دوومیدانی ایران در آستانه بازیهای آسیایی ناگویا بار دیگر با وعدههای بزرگ و پرسشهای جدی روبهرو شده است. رشتهای که همواره یکی از مهمترین منابع مدال برای کاروانهای آسیایی بوده اما طی سالهای اخیر سهم ایران در آن به شکل محسوسی کاهش یافته است. حالا در شرایطی که چند ماه تا آغاز بازیها باقی مانده این سوال مطرح میشود که آیا دوومیدانی ایران واقعا ظرفیت تحقق وعدههای مطرح شده را دارد یا بار دیگر باید منتظر تکرار نتایج دورههای گذشته بود؟
دوومیدانی در بازیهای آسیایی همیشه نقشی تعیینکننده در جدول مدالی کشورها داشته است. بسیاری از قدرتهای ورزش آسیا بخش مهمی از موفقیت خود را مدیون همین رشته هستند اما در ایران روند نتایج طی سالهای اخیر مسیر متفاوتی را طی کرده است. از عملکرد قابل قبول در بازیهای ۲۰۱۰ گوانگژو تا افت محسوس در هانگژو نشان میدهد این رشته نه تنها رشد نکرده بلکه در برخی مواد از رقبای آسیایی فاصله گرفته است.
در چنین شرایطی احسان حدادی پس از حضور در رأس فدراسیون در ابتدای کار از هدفگذاری برای کسب ۱۰ مدال در بازیهای آسیایی ناگویا صحبت کرده بود؛ وعدهای بلندپروازانه که در صورت تحقق میتوانست یکی از بهترین نتایج تاریخ دوومیدانی ایران در این بازیها باشد. هر چند که البته در تازهترین برنامه اعلام شده از سوی فدراسیون این هدفگذاری به هفت مدال کاهش پیدا کرده است.
تغییری که نشان میدهد حتی مسئولان فدراسیون هم به سختی مسیر پیشرو و فاصله موجود با رقبای آسیایی واقف شدهاند. حالا سوال اصلی این است که همین هفت مدال قرار است توسط کدام ورزشکاران به دست بیاید و دوومیدانی ایران با چه پشتوانهای میخواهد به این هدف برسد؟
نگاهی به وضعیت فعلی دوومیدانی نشان میدهد تعداد چهرههای مدالآور ایران محدود است. علی امیریان در ۸۰۰ متر، محمدرضا طیبی و حسن عجمی در پرتاب وزنه و ریحانه مبینی در پرش طول از مهمترین امیدهای فدراسیون محسوب میشوند. با این حال بخش زیادی از آمادهسازی این ورزشکاران در اردوهای داخلی سپری شده و هنوز حضور مستمر در مسابقات بینالمللی برای آنها دیده نمیشود. موضوعی که میتواند روی آمادگی آنها در رقابت با بهترینهای آسیا تاثیرگذار باشد.
در سوی مقابل رقبای آسیایی با برنامهریزی منظم در مسابقات مختلف شرکت میکنند و رکوردهای خود را ارتقا میدهند. نکته قابل توجه این است که دوومیدانی ایران در ماههای اخیر کمتر در میادین مهم بینالمللی دیده شده و همین مسئله ارزیابی واقعی از شرایط ورزشکاران را دشوار کرده است. در حالی که بسیاری از مدعیان آسیایی در حال محک خوردن در مسابقات مختلف هستند ورزشکاران ایران بیشتر در فضای اردو و مسابقات داخلی قرار داشتهاند؛ شرایطی که معمولا فاصله زیادی با فشار و کیفیت رقابتهای بزرگ دارد.
از طرف دیگر تجربه دورههای گذشته نشان داده که صرف اعلام هدفگذاری دشوار تضمینی برای موفقیت نیست. دوومیدانی ایران در سالهای اخیر بارها با مشکلاتی مانند نبود برنامهریزی بلندمدت، اعزامهای محدود، تغییرات مدیریتی و ضعف در پشتوانهسازی مواجه بوده است. مشکلاتی که هنوز هم بسیاری معتقدند به طور کامل برطرف نشدهاند.
اکنون با نزدیک شدن به ناگویا انتظار میرود فدراسیون علاوه بر مطرح کردن اهداف بزرگ برنامه دقیق خود برای آمادهسازی ورزشکاران را نیز شفافتر اعلام کند. اینکه چه تعداد ورزشکار شانس واقعی مدال دارند، چه مسابقاتی برای آنها در نظر گرفته شده و چگونه قرار است فاصله با رقبای آماده آسیایی کاهش پیدا کند.
نظر شما