علمدار فرودگاه‌های فارس؛ روایت فرماندهی که پیش از شهادت، شهید بود

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها-بهنام بهتری نژاد: در قاموس مردان خدا، «درجه» و «سمت» تنها ابزاری برای خدمت است، نه نردبانی برای خودنمایی؛ گاهی یک فرمانده در چنان اوجی از تواضع زیست می‌کند که اطرافیانش تا لحظه عروج او، عمق جایگاهش را درک نمی‌کنند.

سردار شهید یعقوب خادمی، فرمانده یگان حفاظت هواپیمایی فرودگاه‌های استان فارس، مصداق بارز این حقیقت بود.

او که آسمانِ دلش بسیار فراتر از مرزهای جغرافیایی پرواز می‌کرد، در نهایت در همان خانه‌ای که حراستش را بر عهده داشت، به آرزوی دیرینه‌اش رسید.

تکوین یک روح متعالی: از ۱۲ سالگی تا قد کشیدن در ایمان

برادر سردار شهید خادمی در گفتگو با خبرنگار مهر با بیان اینکه ریشه‌های شهادت یعقوب را نباید تنها در روز حادثه جستجو کرد، گفت: این ریشه‌ها در دهه‌های پیش و در متن خانواده‌ای متدین او دویده بود.

وی با ارائه تصویری از نوجوانی این شهید والامقام ادامه داد: یعقوب از ۱۲ سالگی چنان با نماز و نیایش خو گرفته بود که گویی از همان آغاز، برای مأموریتی بزرگ برگزیده شده است.

خادمی افزود: در ۱۶ سالگی، وقتی قامت کشید و جوانی برومند شد، معنویت او چنان بر کالبدش غلبه کرد که پدربزرگِ خاندان و پیرِ طایفه ما، به این فرزند جوان اقتدا می‌کرد.

این برادر شهید با اشاره به این موضوع که خانه آن‌ها سال‌ها با امامت یعقوب نماز را اقامه می کرد، گفت: این احترام تا جایی پیش رفت که برادر بزرگترمان، حتی پس از سی و چند سال، هرگز او را بدون تکریم و تنها با نام کوچک صدا نکرد؛ چرا که او را نه فقط یک برادر، بلکه یک انسان کامل و یک وارسته می‌دید.

تواضع در برابر سرباز، صلابت در برابر دشمن

این برادر شهید با اشاره به حضور این فرمانده در محیط کار خود گفت: در محیط کار، یعقوب مرزهای کلیشه‌ای میان فرمانده و سرباز را جابه‌جا کرده بود. او هیچ‌گاه از موضع قدرت با زیردستانش سخن نگفت. در منش او، «تواضع» یک تاکتیک نبود، بلکه جوهره‌ وجودی‌ اش بود.

وی ادامه داد: با نیروها و سربازانش چنان برادرانه رفتار می‌کرد که در نگاه اول، کسی گمان نمی‌برد او فرمانده ارشد مجموعه باشد. همین پیوند عاطفی عمیق باعث شد تا نام او در میان همکارانش به «فرمانده دل‌ها» تغییر یابد.

خادمی افزود: برادر شهیدم به کمال سخن حاج قاسم رسیده بود که: «شرط شهید شدن، شهید بودن است.» و یعقوب سال‌ها بود که در میان اطرافیانش به عنوان یک «شهید زنده» شناخته می‌شد.

حماسه فرودگاه؛ اقتدا به مکتب علمدار کربلا

خادمی با اشاره به لحظه شهادت برادر شهیدش گفت: زمانی که پهپادهای متجاوز دشمن صهیونیستی و آمریکایی، امنیت فرودگاه را نشانه رفتند. یعقوب ، در آن لحظات پرالتهاب، غیرت علوی‌اش را به میدان آورد و به همراه دو تن از صمیمی‌ترین افرادش که گویی در اخلاص هم‌پیمان بودند، یک تیم ضربت تشکیل داد

وی ادامه داد: لحظه‌ای که خطر بمباران قطعی شد، او با نگاهی حرفه‌ای و انسانی به نیروهایش دستور ترک منطقه را داد تا آسیبی به آن‌ها نرسد؛ اما خودش نه تنها محل را ترک نکرد، بلکه مستقیم پشت توپ ضدهوایی ایستاد.

این برادر شهید افزود: همکارانش با دیدن این صحنه که فرمانده خود را در معرض مستقیم خطر قرار داده، در کنارش ماندند. در آن تقابل نابرابر، پهپاد دشمن زودتر شلیک کرد.

خادمی تصریح کرد: یعقوب که همواره ارادتی خاص به حضرت ام‌البنین (س) داشت، در همان لحظه نخست، هر دو پای خود را تقدیم کرد. او ابتدا به کسوت جانبازی درآمد تا در پیشگاه حضرت عباس (ع) روسفید باشد و پس از چهار روز تحمل جراحات و زمزمه‌ی عشق، سرانجام به یاران شهیدش پیوست.

میراثی برای تاریخ و چشم‌انداز پیروزی ملت ایران

خادمی گفت: برادر شهیدم اگر چه امروز در میان ما نیست، اما یاد او در چهره پسر ۱۷ ساله و دو دختر ۱۱ و ۴ ساله‌اش تکثیر شده و رفت تا امنیت آسمان و زمین این مرز و بوم پابرجا بماند.

این برادر شهید با صلابت تاکید کرد: اگرچه داغدار رهبر و عزیزانمان هستیم، اما پیروزی نهایی متعلق به مردمی است که یعقوب‌ها را در دامن خود پرورده‌اند و خون این شهید، سندی بر حقانیت و غیرت مردم ایران و به‌ویژه مردم قدرشناس شیراز است که در تشییع شکوه او، حماسه‌ای دیگر آفریدند.

نام سردار یعقوب خادمی در جریده عالم ثبت شد؛ نه به عنوان کسی که تنها یک منصب نظامی داشت، بلکه به عنوان فرماندهی که با «دو پای قطع شده» به سوی معبود دوید و با «دلی لبریز از مهر»، بر قلوب یک ملت حکومت کرد.