۲۵ آبان ۱۴۰۵، ۸:۰۰

گفتگوی مهر با عوامل یک نمایش-۱؛

«قطع رابطه در خانه» یک کمدی اجتماعی است؛ کارگردانان مهم ریسک‌ پذیرند!

«قطع رابطه در خانه» یک کمدی اجتماعی است؛ کارگردانان مهم ریسک‌ پذیرند!

عوامل نمایش «قطع رابطه در خانه» معتقد هستند که کارگردانان مهم با ریسک‌هایشان شناخته می‌شوند و باید به سراغ کشف قابلیت‌های پنهان بازیگرانی که در جریانی محدود اسیر شده‌اند، رفت.

خبرگزاری مهر- گروه هنر- آروین موذن‌زاده-علی حیدری؛ ژانر کمدی در طول تاریخ پیدایش و شکل‌گیری درام به‌طور پیوسته در حال به‌روزرسانی و دگرگونی بوده است، به‌گونه‌ای که قدمت این ژانر به نزدیکی قدمت تئاتر در تاریخ است. این ژانر که از لحاظ ساختار، ساختمان و نظریات فلسفی بسیار غنی بوده و هست، در طول تاریخ توسط فعالان تئاتری، اعم از درام‌نویس، کارگردان و بازیگر، دچار سوتعبیرهای متعددی شده است. به‌عبارتی بسیاری از آثار از جهات مختلف کمدی‌نما هستند و نه کمدی. این موضوع تنها در ساحت متن باقی نمی‌ماند و خطاهای ژانری در مورد کمدی به بحث کارگردانی و بازیگر نیز ورود می‌کند؛ امروزه بسیاری از کارگردانان به‌دلایل مختلفی از جمله کمبود مطالعه، استنباط‌های نادرست و ... آثاری را تحت عنوان کمدی تولید می‌کنند که با در نظر گرفتن تئوری‌های تدوین شده برای این ژانر به هیچ‌وجه قابل تطبیق نیستند، این موضوع به مبحث بازیگری نیز سرایت می‌کند و بازیگران نیز هر جنس از بازی را که منجر به خنده مخاطب می‌شود، کمدی تلقی می‌کنند. با در نظر گرفتن همه این موارد، گروه هنر خبرگزاری مهر تصمیم به دعوت از گروه نمایش «قطع رابطه در خانه» برای برگزاری نشستی در خبرگزاری مهر گرفت؛ این نمایش که به نویسندگی تریستان پتی‌ژرار در سالن تئاتر و موسیقی مستقل تهران اجرا می‌شود و در ژانر کمدی اجتماعی روی صحنه است، نکات قابل توجهی برای تحلیل و بررسی دارد.

در ادامه بخش اول نشست نمایش «قطع رابطه در خانه» را که با حضور مازیار سیدی یکی از کارگردانان و بازیگران اثر و محسن صادقی کارگردان، سوگل قلاتیان و هومن کیایی بازیگران و ایلیا شمس مدیر روابط عمومی پروژه برگزار شد، می‌خوانید.

* ابتدا از کلیت اثر شروع کنیم و بعد به سراغ جزئیات برویم. با توجه به اینکه شما سال‌ها در گروه تئاتر «لیو» به سرپرستی حسن معجونی حضور داشتید، ممکن است مخاطب پیش از تماشای نمایش، ذهنیتی از جنس کمدی آثار این گروه داشته و انتظار داشته باشد با همان نوع کمدی مواجه شود. اگر ممکن است، در ابتدا درباره فضای کمدی موجود در اثر توضیح دهید. همچنین با توجه به اینکه «قطع رابطه در خانه» از لحاظ متنی نمایشی جدید به شمار می‌آید، درباره ویژگی‌های ژانری اثر و خود متن کمی توضیح دهید.

مازیار سیدی: گروه تئاتر «لیو» در سال‌های اخیر نسبت به گذشته، در انتخاب متون خود تغییراتی داشته و تمایل به اجرای کمدی‌های معاصر در این گروه بیشتر شده است. درباره متن «قطع رابطه در خانه» تحلیل‌های مکتوبی وجود دارد و پیش از این نیز اجراهایی از آن صورت گرفته است. عنوان «کمدی رمانتیک» که در متن به آن اشاره می‌شود، در واقع شوخی نویسنده با اثر خودش است. اتفاقاً این اثر فاصله زیادی با کمدی رمانتیک دارد و بیشتر یک کمدی معاصر با سویه‌های اجتماعی است. دلیل انتخاب این متن برای ما، پرداختن نویسنده به مسئله‌ای جالب و قابل تأمل بود؛ مسئله‌ای که ما نیز در ایران به‌شدت با آن درگیر هستیم و آن، موضوع «ارتباط» و به‌طور مشخص، ارتباط میان زن و مرد است. متن رویکردی سنتی به مسئله رابطه ندارد و از نگاه ازدواج‌محور به آن فاصله می‌گیرد. در واقع، با رویکردی معاصرتر به این موضوع مواجه هستیم. من برای انتخاب و کار کردن روی یک متن، نیت از پیش تعیین‌شده‌ای ندارم. اساساً نمایشنامه‌های زیادی می‌خوانم؛ هم از دوران معاصر و هم از آثار کلاسیک. گاهی هنگام خواندن نمایشنامه‌ای، با توجه به حال‌وهوای زیستی آن دوره، فضای اجتماعی و مسائل پیرامونش، قلابی در ذهن خواننده ایجاد می‌شود. دقیقاً در چنین لحظه‌ای است که تصمیم می‌گیرم روی آن متن کار کنم. پس از خواندن این نمایشنامه، با محسن صادقی تماس گرفتم و متن را دوباره با هم خواندیم. هر دوی ما به این نتیجه رسیدیم که اثر ظرفیت ارتباط برقرار کردن با مخاطب را دارد و به مسئله درستی اشاره می‌کند.

* آقای کیایی، شما سابقه طولانی در تئاتر دارید و در کنار آن، تجربه حضور در تعدادی از آثار تصویری نیز در کارنامه‌تان دیده می‌شود؛ با این حال، به نظر می‌رسد تئاتر برای شما جایگاه ویژه‌تری داشته است. آیا این موضوع به پیشنهادهایی که دریافت کرده‌اید مربوط می‌شود یا اساساً تصویر انتخاب اول شما نبوده است؟ همچنین درباره ویژگی‌های این نقش توضیح دهید؛ از این جهت که شخصیت، از لحاظ زمانی فاصله چندانی با جهان امروز ما ندارد، اما از نظر جغرافیایی و برخی خصایص شخصیتی، با هومن کیایی فاصله دارد.

کیایی: برای من هیچ اولویتی میان مدیوم‌های مختلف وجود ندارد. هر جا احساس کنم با نقش ارتباط خوبی برقرار می‌کنم، حضور پیدا می‌کنم. بعد از حضورم در فیلم «متری شیش و نیم»، تصور اشتباهی درباره من شکل گرفت؛ اینکه پس از این فیلم، گزیده‌کار شده‌ام. در حالی که من همیشه گزیده‌کار بوده‌ام

هومن کیایی: تحلیل متن بیشتر به کارگردان مربوط می‌شود، اما در خوانش اولیه، این خود شخصیت است که بازیگر را جذب می‌کند. به نظرم بازیگر باید در برخورد اول با کاراکتر، حدود ۵۰ تا ۶۰ درصد انگیزه برای پذیرفتن آن پیدا کند. نمود بیرونی این انگیزه هم این است که دلت می‌خواهد بلند شوی، متن را سرپا بگیری و به حرکت دربیاوری. این موضوع برای من یک رویکرد شخصی است. در آن لحظه هنوز به واقعیت‌های شخصیت‌پردازی و مسائل دیگر فکر نمی‌کنم. چون معتقدم ما همیشه هنرجوی بازیگری هستیم و اگر بگویی «من بازیگرم»، انگار نقطه پایانی برای این مسیر گذاشته‌ای. من هنوز هم به‌طور صددرصد نمی‌دانم بازیگری چیست. مدام در حال یادگیری هستم و در این مسیر، با پروسه رسیدن به نقش آشناتر می‌شوم. بعد از ورود به تمرین، مازیار و محسن تحلیل‌های خودشان از نقش را به‌صورت مستقیم به بازیگر منتقل نمی‌کنند و اساساً خیلی به عمیق شدن در تحلیل نقش با بازیگر اعتقاد ندارند. فکر می‌کنم این رویکرد درست است؛ چراکه تحلیل باید در خود بازیگر شکل بگیرد. البته من شخصاً تحلیل را خیلی دوست دارم و علاقه‌مندم ساعت‌ها درباره نقش صحبت کنیم، تحلیل کنیم و پیش برویم. در طول تمرین‌ها با رویکردهای مختلفی به نقش نزدیک شدیم. یک بار با فرایند استانیسلاوسکی پیش رفتیم و بار دیگر با رویکردی متفاوت و سبک‌تر به سراغ آن رفتیم. بخش‌هایی از متن دشواری‌هایی دارد، اما در جریان تمرین، به‌تدریج شکل خودش را پیدا می‌کند.

«قطع رابطه در خانه» یک کمدی اجتماعی است؛ کارگردانان مهم ریسک‌ پذیرند!

اما درباره بخش اول پرسش شما، باید بگویم که برای من هیچ اولویتی میان مدیوم‌های مختلف وجود ندارد. هر جا احساس کنم با نقش ارتباط خوبی برقرار می‌کنم، حضور پیدا می‌کنم. بعد از حضورم در فیلم «متری شیش و نیم»، تصور اشتباهی درباره من شکل گرفت؛ اینکه پس از این فیلم، گزیده‌کار شده‌ام. در حالی که من همیشه گزیده‌کار بوده‌ام. حتی پیش از آن فیلم نیز پیشنهاد نقش اول در سینما داشتم، اما احساس کردم نقش از لحاظ سنی با من تناسب ندارد یا محدودیت زمانی پروژه اجازه نمی‌دهد به شکل ایده‌آل به آن برسم. در نتیجه، ۲ پیشنهاد سینمایی را رد کردم. درست است که بعد از فیلم «متری شیش و نیم» تعداد پیشنهادها بیشتر شد، اما طبیعتاً در میان این حجم از پیشنهادها باید در انتخاب‌هایم دقت بیشتری داشته باشم. برای من تفاوتی میان سریال، سینما و تئاتر وجود ندارد. هر جا انگیزه لازم برای رسیدن به نقش را در خودم احساس کنم، حضور پیدا می‌کنم.

* در تئاتر، به نظر می‌رسد انتخاب‌های شما بیشتر به سمت نقش‌های رئالیستی و معاصر گرایش دارد. آیا واقعاً همین‌طور است یا به تجربه حضور در آثار تجربی نیز علاقه‌مند هستید؟

کیایی: من یک بار با ۲ نفر صحبت کردم که خیلی دوست داشتم با آنها همکاری کنم. برای مثال، در اوایل فعالیت حرفه‌ای‌ام با اشکان خیل‌نژاد، که از چهره‌های شاخص موج نو تئاتر ماست، نمایش «بالاخره این زندگی مال کیه؟» را کار کردم که اثری رئالیستی بود. اما در کنار او، ۲ نفر دیگر هم بودند که ایده‌های بسیار متفاوتی داشتند و دوست داشتم با آنها همکاری کنم. با این حال، از جایی به بعد انگار این ذهنیت شکل گرفت که من برای کار کردن با این افراد یا خیلی پیر شده‌ام یا دیگر حوصله چنین کارهایی را ندارم. حتی به یاد دارم که با رامین اکبری در حال تمرین اثری بسیار متفاوت بودیم، اما روند تمرین‌ها طولانی شد و من ناچار شدم در پروژه‌های دیگری حضور پیدا کنم. با حمید پورآذری هم صحبت کردم. ایشان گفتند که معمولاً با هنرجوها و دانشجویان تئاتر، مدت‌زمان طولانی تمرین می‌کنند و ممکن است من در این روند خسته شوم. در حالی که خودم واقعاً علاقه دارم در آثار تجربی حضور پیدا کنم؛ چون در این آثار با مخاطب متفاوتی ارتباط برقرار می‌کنم. نمایش ما به‌راحتی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند و در عین حال، پیشنهادهای عجیبی را هم مطرح می‌کند. اما در آثار تجربی و فلسفی، با جهان و مخاطب متفاوتی مواجه هستیم. با این حال، برای شکل‌گیری چنین همکاری‌هایی باید این پیشنهادها از سمت کارگردانان مطرح شود.

سیدی: در ادامه صحبت‌های هومن، باید بگویم کارگردانان تجربی هم به دنبال تجربه‌هایی هستند که شاید با بازیگران دیگری بتوانند به آنها دست پیدا کنند. گاهی یک بازیگر وارد جریان مشخصی می‌شود و به‌واسطه حضور در آن جریان شناخته می‌شود. در چنین شرایطی ممکن است بخشی از توانمندی‌های دیگر او نادیده گرفته شود.

کیایی: جا انداختن آن جنس از کارها با من هم دشوار است؛ چون مخاطب هنوز چنین نقش‌هایی را از من ندیده است. نکته جالب اینجاست که شروع فعالیت من با همین دسته از کارگردانان تئاتر بود. در جریان تئاتر دانشگاهی، فعالیت حرفه‌ای‌ام را با افرادی مانند جابر رمضانی، پوریا کاکاوند، اشکان خیل‌نژاد و ... آغاز کردم. تجربه همکاری با آرش دادگر هم یکی از تجربه‌های عجیب من در مسیر فعالیت حرفه‌ای‌ام بود؛ چون در آن پروژه، نقش فردی مبتلا به اختلال اسکیزوفرنی را بازی می‌کردم و اثر، جنس تجربی داشت. موضوع جالبی است؛ وقتی جوان هستیم، می‌گویند برای این نقش خیلی جوانی و وقتی سن‌مان بالاتر می‌رود، می‌گویند برای آن نقش‌ها خیلی پیر شده‌ایم!

* یک‌سری از بازیگران سال‌ها تلاش می‌کنند و در آثار مختلف توانایی‌های خود را نشان می‌دهند، اما آن اتفاقی که باید برایشان بیفتد، رخ نمی‌دهد و در نهایت تصمیم می‌گیرند به تئاتر بازگردند. نظرتان درباره این موضوع چیست؟

کیایی: باید بگویم که پس از «متری شیش و نیم»، پیشنهادهای زیادی برای حضور در آثار سینمایی دریافت کردم، اما آگاهانه به این پیشنهادها «نه» گفتم؛ دلایلی مانند تعهد به پروژه‌های دیگر و مسائلی مربوط به نقش و مدت زمان رسیدن به کاراکتر و ویژگی‌های سنی نقش‌ها در این تصمیم تأثیرگذار بودند.

«قطع رابطه در خانه» یک کمدی اجتماعی است؛ کارگردانان مهم ریسک‌ پذیرند!

* اشاره من به سال‌های پیش از این مقطع است. شما سال‌ها پیش از «متری شیش و نیم» هم فعالیت حرفه‌ای داشتید.

کیایی: کارگردان به‌نامی در این مملکت به من می‌گوید فلان بازیگر چهره در تئاترش حضور دارد و اگر آن بازیگر از پروژه جدا شد، ممکن است تو به‌جای او حضور پیدا کنی؟ این در حالی است که آن کارگردان کسی بود که همیشه آرزوی همکاری با او را داشتم. حتی پیش‌تر به من گفته بود: «تو عجب پدیده‌ای هستی» و در نهایت، پیشنهاد همکاری را به این شکل مطرح کرد. این اتفاق برای من عجیب بود و از جایی به بعد حتی خنده‌دار شد. با این حال، در نهایت ناراضی نیستم و فکر می‌کنم در جایگاهی هستم که باید باشم.

* آقای کیایی، شما در کارنامه کاری خود در فضای رئالیستی، تجربه‌های متنوعی دارید. کمدی در این طبقه‌بندی کاری چه جایگاهی برای شما دارد؟ در تئاتر ایران با مشکل بزرگی در مواجهه با ژانر کمدی و بازیگر کمدی روبه‌رو هستیم؛ به‌عبارت دیگر، بسیاری از بازی‌ها و آثاری که کمدی تلقی می‌شوند، اساساً کمدی نیستند.

سیدی: انتخاب هومن کیایی برای فیلم «متری شیش و نیم» انتخاب بسیار خوبی بود؛ چراکه از میان فهرستی بسیار طولانی که افراد سرشناسی هم در آن حضور داشتند، هومن کیایی انتخاب شد. این موضوع هم برای سعید روستایی و هم برای هومن کیایی نقطه مثبتی بود و به خلق اثری ماندگار کمک کرد

کیایی: من از کار کمدی خیلی می‌ترسم و تجربه زیادی از حضور در آثار کمدی ندارم. فکر می‌کنم مازیار بهتر بتواند در این‌باره صحبت کند. به قول آقای معجونی، «متن کمدی باید هوشمندانه نوشته شود». فکر می‌کنم تمایلی که در گروه تئاتر «لیو» به کمدی وجود دارد، ناشی از همین رویکرد است. من همیشه از کمدی هراس دارم؛ چون فوبیای لوس شدن دارم و مازیار را هم سر همین موضوع اذیت کردم. فکر می‌کنم این ترس در اغلب افرادی که کمدی کار می‌کنند، وجود دارد. من نمایش «رویای نیمه‌شب تابستان» را کار کردم. در آن اثر، ظاهر پیچیده نقش به بازیگر کمک می‌کند. یا در «تن‌تن و راز قصر مونداس»، شخصیت در این دسته از آثار کمدی به سمت انیمیشن می‌رود و آزادی عمل بیشتری برای بازیگر ایجاد می‌کند. اما در آثاری که نقابی وجود ندارد و با کمدی موقعیت مواجه هستیم، مسئله کاملاً متفاوت است.

سیدی: مسئله دیگر این است که خود محیط تئاتر و سینما باید بستر مناسبی برای استفاده از قابلیت‌ها و توانمندی‌های شناخته‌شده بازیگران فراهم کند. ما در تئاتر و سینمای این مملکت راحت‌طلب هستیم و ریسک‌پذیری چندانی نداریم. این راحت‌طلبی در نهایت باعث نادیده گرفته شدن توانایی‌های بازیگر می‌شود. کارگردان‌های خوب با ریسک‌هایی که می‌کنند، شناخته می‌شوند. انتخاب هومن کیایی برای فیلم «متری شیش و نیم» انتخاب بسیار خوبی بود؛ چراکه از میان فهرستی بسیار طولانی که افراد سرشناسی هم در آن حضور داشتند، هومن کیایی انتخاب شد. این موضوع هم برای سعید روستایی و هم برای هومن کیایی نقطه مثبتی بود و به خلق اثری ماندگار کمک کرد. خوشبختانه این رویکرد در نسل جدید هم در حال شکل‌گیری است و نسل جدید تلاش می‌کند اشتباهات نسل گذشته را تکرار نکند و جسورانه‌تر دست به انتخاب بزند. در تئاتر هم افرادی مانند حسن معجونی و حمید پورآذری از جایی به بعد تصمیم گرفتند با افراد توانمند و مستعدی کار کنند که چندان شناخته‌شده نیستند.

برای بازیگری که درگیر این جریان است و توانمندی‌هایش به‌درستی شناخته نشده‌است، حسرت‌هایی به وجود می‌آید؛ چراکه بخش زیادی از عمر حرفه‌ای این افراد گذشته است. برای مثال هومن کیایی پس از خروج از اینجا قطعا به این موضوع فکر می‌کند، زیرا حسرت‌هایی را برای ما به همراه دارد، زیرا عمری صرف شده است. فکر می‌کنم این مسئله یک مشکل سیستماتیک در سینما و تئاتر این مملکت است. به نظرم این رویه در سینمای مستقل تا حدودی در حال بهبود است، اما در تئاتر همچنان ادامه دارد. امیدوارم نسل جدید بتواند این مسئله را حل کند.

کیایی: در تئاتر مسئله فروش هم وجود دارد. به همین دلیل است که آثار نمایشی به سمت استفاده از چهره‌ها می‌روند؛ البته حضور چهره‌ها هم مشکلات خاص خودش را دارد. برای مثال، حضور من در یک تئاتر لزوماً تضمینی برای فروش آن اثر نیست. با این حال، تهیه‌کنندگانی هستند که سرمایه‌گذاری می‌کنند و پشت آثاری می‌ایستند که بدون حضور سلبریتی‌ها تولید می‌شوند. برای مثال، ما مخاطبان خودمان را داریم، اما تعداد این مخاطبان در حدی نیست که بتوانند سالن را به‌تنهایی سولدآوت کنند. هیچ‌کدام از ما هم به‌تنهایی ظرفیت فروش یک سلبریتی را نداریم. با این حال، تهیه‌کنندگانی مانند تهیه‌کننده نمایش ما، آقای حمید خسرو، همچنان پشت چنین آثاری می‌ایستند.

«قطع رابطه در خانه» یک کمدی اجتماعی است؛ کارگردانان مهم ریسک‌ پذیرند!

* جا دارد به این نکته اشاره کنم که نمایش شما این ظرفیت را دارد که به سمت تئاتر به‌اصطلاح آزاد برود، اما چنین مسیری را انتخاب نمی‌کند. البته فعالان تئاتر آزاد نیز در فضای خودشان فعالیت می‌کنند و من نقدی به آنها ندارم. این اجرا قابلیت حرکت به سمت کمدی آزاد (کمدی شبانه) را دارد، اما از این مسیر فاصله می‌گیرد. از طرف دیگر، تئاتر امروز ما به سمت استفاده از بلاگرها رفته است؛ به‌عبارتی، با عناوینی مانند «مدیر تبلیغات»، «مدیر رسانه»، «مدیر پروژه» و ... از بلاگرها برای تبلیغات در فضای مجازی استفاده می‌شود. با توجه به اینکه نام یک بلاگر در فهرست عوامل نمایش شما به چشم می‌خورد، شاید بتوان نقدی به شما تئاتری‌های قدیمی وارد کرد که برای تبلیغات این نمایش از ظرفیت بلاگرها استفاده کرده‌اید.

سیدی: کاری که فکر می‌کنم طی سال‌های گذشته انجام داده‌ام، این بوده که تلاش کرده‌ام تهیه‌کنندگان شریفی را وارد فضای تئاتر کنم و به این ترتیب، بخشی از این جریان را حفظ کنم. در پروژه قبلی من ۵۲ هنرجو حضور داشتند و در پروژه‌های پیش از آن هم همین رویکرد را دنبال کرده‌ام. به‌عبارتی، همیشه تلاش کرده‌ام آثاری را که در مقام کارگردان تولید می‌کنم، از حیث فروش به حضور چهره‌ها و سلبریتی‌ها وابسته نکنم

سیدی: حمید خسرو دوست بسیار قدیمی من و از تهیه‌کنندگان بسیار خوب حوزه موسیقی است. کاری که فکر می‌کنم طی سال‌های گذشته انجام داده‌ام، این بوده که تلاش کرده‌ام تهیه‌کنندگان شریفی را وارد فضای تئاتر کنم و به این ترتیب، بخشی از این جریان را حفظ کنم. در پروژه قبلی من ۵۲ هنرجو حضور داشتند و در پروژه‌های پیش از آن هم همین رویکرد را دنبال کرده‌ام. به‌عبارتی، همیشه تلاش کرده‌ام آثاری را که در مقام کارگردان تولید می‌کنم، از حیث فروش به حضور چهره‌ها و سلبریتی‌ها وابسته نکنم. در چنین شرایطی، اولین چیزی که هر تهیه‌کننده از شما می‌پرسد، اسامی بازیگران حاضر در پروژه است. وقتی با چنین شرایطی روبه‌رو می‌شویم، باید با تهیه‌کننده وارد یک معامله انسانی شویم؛ چراکه نمی‌توانیم به او بگوییم هر چیزی که من می‌خواهم باید اجرا کنی و تو هم سرمایه تولید آن را تأمین کنی. وقتی با تهیه‌کننده‌ای مواجه می‌شوید که ۷۰ درصد خواسته‌های شما را با چشم بسته می‌پذیرد، آن هم در شرایط جنگی و بحران اقتصادی کشور، باید شرایط او را هم در نظر بگیرید. اگر به فروش آثار نگاه کنید، متوجه می‌شوید که تئاتر تا چه اندازه شغل کم‌درآمدی است.

در ادامه فرایند تولید، تهیه‌کننده برای تأمین ۳۰ درصد باقی‌مانده نیازهای پروژه، گروهی را برای کارگردان در نظر می‌گیرد. تنها کاری که می‌توان انجام داد این است که شما در مقام کارگردان تلاش کنید گروهی را که تهیه‌کننده انتخاب کرده، تا جای ممکن به فضای ذهنی و آرمانی خود نزدیک کنید. تهیه‌کننده هم حق دارد؛ چراکه می‌توانست سرمایه‌اش را وارد تئاتر نکند. در چنین گروهی ممکن است افرادی حضور داشته باشند که برای تئاتری‌ها چندان شناخته‌شده نباشند. فردی که در گروه ما حضور دارد و شما نسبت به حضورش نقد دارید، از طریق همان بستر مجازی، امکاناتی را به‌صورت اعتباری برای ما فراهم کرده است. همچنین از حضور و موقعیت مجازی ایشان در اندازه‌ای بسیار کنترل‌شده برای این پروژه استفاده شده است. در چنین شرایطی ناچار به پذیرش بعضی از این موارد هستیم. هر کسی هم که به‌طور کامل با این فضا مخالف است و تئاتر تولید می‌کند، احتمالاً از جایی با مشکل مواجه می‌شود و کارش می‌لنگد؛ مگر اینکه قصد تولید اثری را داشته باشیم که به هیچ امکانات دکوراتیو یا هزینه‌بر دیگری نیاز نداشته باشد.

ایلیا شمس: فردی که در این نمایش حضور دارد، شخصاً و به‌صورت خودخواسته کمک‌هایی از طریق بستر مجازی به ما کرده است. من شخصاً هیچ علاقه و گرایشی به این موضوع ندارم. من فردی رسانه‌ای هستم و مهم‌ترین مجرا برای من رسانه است؛ چراکه رسانه است که می‌ماند و ماندگار می‌شود. من اعتقادی به حضور بلاگرها ندارم و در حوزه تبلیغات تئاتر همیشه سخت‌ترین مسیر را انتخاب کرده‌ام. این اجرا به هزار و یک دلیل در بحث فروش با چالش‌هایی روبه‌رو است؛ چراکه یک کمدی سرپا و باشخصیت است و نمی‌خواهد برای فروش بیشتر به هر جریانی تن بدهد. ما در شرایطی اجرا می‌رویم که ۹۹ درصد آثار نمایشی ما فروش ندارند و رکود وحشتناکی بر فضای تئاتر حاکم است.

سیدی: سرمایه‌گذاری در تئاتر به‌گونه‌ای است که اگر تهیه‌کننده سرمایه خود را در حساب بانکی بخواباند، سود بیشتری نصیبش خواهد شد.

ادامه دارد ...

کد مطلب 7008058

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
  • captcha