خبرگزاری مهر، یادداشت مهمان، احمد احمدی تهیهکننده سینما؛ در سینما، همیشه یک اصل نانوشته وجود دارد: «سناریوی ضعیف، حتی با پرهزینهترین جلوههای ویژه هم به فیلمی ماندگار تبدیل نمیشود.»
اظهارات سخیف ترامپ که در آن پیشنهاد تغییر نامِ راهبردیترین آبراه جهان به نام جعلی خودش را مطرح کرده است، درست شبیه به نوشتن یک سناریوی مضحک است؛ سناریویی که نویسندهاش نه تاریخ را میشناسد، نه جغرافیا را و نه بافت واقعی صحنهای را که میخواهد برایش قصهپردازی کند.
از نگاه ما سینماگران، تنگه هرمز تنها یک لوکیشن یا نقطه روی نقشه نیست؛ این تنگه، یک «کاراکتر» است با پشتوانهای هزاران ساله. کاراکتری که در فیلمنامه تاریخ، نامش «هرمز» ثبت شده و با خونبهای سرداران و دریانوردان ایرانی به اقتدار رسیده است. تلاش برای حذف یا تغییر نام این پهنه آبی، به همان اندازه ناشیانه است که بخواهید در تیتراژ یک شاهکار کلاسیک، نام کارگردان یا قهرمان فیلم را با فتوشاپ عوض کنید؛ این جعل، نه تنها خریدار ندارد، بلکه بیشتر نشاندهنده استیصال کسی است که میخواهد با ابزار رسانهای، واقعیت را بازنویسی کند.
ترامپ تصور میکند با تکیه بر هیاهوی رسانهای و قدرتِ پوشالی، میتواند هویت بصری و تاریخی یک منطقه را تغییر دهد. این یک خطای استراتژیک در درام قدرت است؛ او گمان میکند جهان، یک لوکیشن شخصی برای جولان دادن و بازیهای تبلیغاتی اوست. اما حقیقت تاریخ، با هوس سیاستمداران تغییر نمیکند.
به عنوان کسی که سالهاست در فضای فرهنگ و هنر این سرزمین با روایت و تصویر سر و کار دارم، تأکید میکنم که «هرمز» یک نام شناسنامهدار است. این نام، برآمده از نبض تاریخ است، نه دستور یک سیاستمدار قمارباز. تنگه هرمز، نماد اقتدار ما و نقطه اتکای امنیت انرژی جهان است؛ جایی که هیچ فیلمنامهنویس تازهکاری حق ندارد با ادبیات موهون به غرور ملیاش توهین کند.
نام ایران اسلامی و آبهای نیلگونش، فراتر از بازیهای سیاسی، تا ابد جاودان خواهد ماند. بهتر است ترامپ به جای جعل جغرافیا، نگاهی دوباره به درسهای تاریخ بیندازد؛ شاید درک کند که احترام، تنها راه تعامل با ملتی است که ریشههایش در عمق دراماتیکترین و عمیقترین لایههای تاریخ جهان تنیده شده است.
نظر شما