آخرین فصل زندگی مریم السادات میرحسینی؛ نویسنده‌ای که ناتمام رفت

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها - مژگان سادات میرحسینی*: مریم السادات میرحسینی زنی بسیار بااحساس بود؛ زنی که از دغدغه‌ها می‌نوشت، به‌ویژه از دغدغه‌های بانوان، و تلاش می‌کرد همواره از احساسات و مسائل انسانی روایت کند. نوشته‌هایش نیز سرشار از همین نگاه بود؛ نگاهی که از دل زندگی می‌آمد و با قلم او به واژه تبدیل می‌شد.

مریم نویسنده و داستان‌نویس، مسئول دفتر آفرینش‌های ادبی حوزه هنری شاهرود و کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی بود. علاقه بسیاری به ادبیات داستانی، ادبیات پایداری و زندگی‌نامه داشت و کتاب و کتاب‌خوانی بخش مهمی از زندگی او را تشکیل می‌داد.

علاقه‌ای که مسیر زندگی‌اش را تغییر داد

مریم در ابتدا مدرک کارشناسی خود را در رشته سخت‌افزار کامپیوتر دریافت کرد، اما علاقه‌اش به قلم، ادبیات و داستان‌نویسی باعث شد مسیر نوشتن را دنبال کند و در ادامه تحصیلات خود را در حوزه زبان و ادبیات فارسی ادامه دهد.

حتی در دوران تحصیل در مقطع کارشناسی و با وجود اینکه در رشته‌ای فنی تحصیل می‌کرد، علاقه‌اش به ادبیات را کنار نگذاشت. این علاقه به‌تدریج به بخش مهمی از زندگی حرفه‌ای او تبدیل شد و مسیر فعالیت‌های فرهنگی و ادبی‌اش را شکل داد.

مریم‌السادات مسئولیت واحد فرهنگ و مطالعات پایداری را نیز بر عهده داشت. او همچنین مدرس کارگاه‌های داستان و رمان، مسئول روابط عمومی و انفورماتیک و نماینده امور بانوان در شهرستان شاهرود بود؛ مسئولیتی که با توجه به دغدغه‌های همیشگی‌اش نسبت به مسائل و مطالبات بانوان، برای او اهمیت ویژه‌ای داشت.

مریم از سال ۱۳۸۲ فعالیت خود را در حوزه داستان‌نویسی آغاز کرد و آثاری همچون رمان «هوراش»، مجموعه داستان «مادرها و مادربزرگ‌هایی شبیه من» و مجموعه داستان‌های منتخب نویسندگان کشوری «بختک» و «سرباز سفید» را در کارنامه ادبی خود داشت.

آثار او بیش از آنکه صرفاً روایت داستان باشند، بازتابی از دغدغه‌ها و احساسات انسان‌ها بودند. شاید بتوان گفت نوشته‌هایش شبیه خودش بود؛ همان‌طور که زندگی کرد، نوشت و همان‌گونه که به آدم‌ها و دغدغه‌هایشان نگاه می‌کرد، شخصیت‌های داستان‌هایش را روایت کرد.

افتخاراتی که در کارنامه مریم ماند

مریم‌السادات میرحسینی در طول فعالیت ادبی خود افتخارات متعددی نیز کسب کرد که از جمله آنها می‌توان به مقام نخست بخش دانشجویی جشنواره «رها»، مقام اول جشنواره داستان کوتاه «اشراق» و مقام نخست جشنواره داستان انقلاب در سال ۱۳۹۷ اشاره کرد.

او همچنین از برگزیدگان جشنواره داستان کوتاه زاهدان و شایسته تقدیر جشنواره «آفتاب» بود. مریم دبیر اجرایی پنج دوره جشنواره شعر و داستان کوتاه شاهوار و داور جشنواره‌های داستان‌نویسی در سطح شهرستان و استان سمنان نیز بود.

او در نویسندگی استعداد و توانایی زیادی داشت و در حوزه هنری نیز توانست عملکرد قابل توجهی از خود بر جای بگذارد. یکی از دوره‌های مهم فعالیت او در حوزه هنری، همکاری با مرحوم واحدی بود؛ دوره‌ای که در آن توانستند شماری از نویسندگانی را که کمتر در این فضاها حضور پیدا می‌کردند، دوباره همراه کنند و زمینه تولید آثار هنری و ادبی را فراهم آورند.

آن فعالیت‌ها و تولیدات، امروز بخشی از یادگار فرهنگی مریم و همکارانش در حوزه هنری شاهرود است؛ یادگارهایی که نشان می‌دهد دغدغه او تنها نوشتن نبود، بلکه تلاش می‌کرد دیگران را نیز به فضای ادبی و هنری نزدیک کند.

مریم؛ مادری که ناتمام رفت

مریم‌السادات میرحسینی متأسفانه هنگام بازگشت از مأموریت از استان گلستان، به همراه رئیس حوزه هنری شاهرود و مدیر دفتر هنرهای نمایشی حوزه هنری شاهرود، درگذشت.

او تنها یک نویسنده و فعال فرهنگی نبود؛ مادری بود که دو کودک دختر خردسال داشت و زندگی خانوادگی نیز بخش مهمی از هویت او را شکل می‌داد.

حالا که مریم در میان ما نیست، آنچه برای خانواده، دوستان، همکاران و جامعه فرهنگی شاهرود باقی مانده، نوشته‌ها، آثار و خاطرات زنی است که قلم را برای روایت دغدغه‌های انسان‌ها انتخاب کرد. شاید بهترین توصیف از او همین باشد؛ مریم همان‌گونه نوشت که زندگی کرد؛ با احساس، با دغدغه و با نگاه به آدم‌ها.

*نویسنده